pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
سه‌ی شب پادشاه بچه‌ها یا پادشاه بچه‌دوست
حامد اوصانلوی
این عنوان پیچیده را برای یکی از آیکان‌های پیچیده‌ی موسیقی معاصر برمی‌گزینیم. این مورد را ابداً نمی‌شود نادیده انگاشت، به گونه‌ای که برخلاف ظاهر مضحکش بسیار جدی روی سبک‌هایی بسیار جدی‌تر از کل عمر هنری‌اش اثر گذاشته است. اما؛
نام: مایکل
نام خانوادگی: جکسون
پیشه: مطرب، رقاص
بررسی این موجود پیچیده بیش از دو سه مقاله می‌طلبد. برای همین این‌جا به بررسی چندی از این پدیده می‌پردازیم.

هیچ دقت کرده‌اید سبک نویی که در آلبوم آخر لینکین‌پارک، عزیز دل ما، رخ نمود برای بسیاری از عزیزان شگفت‌آور بود؟ موسیقی به جای ترکیب فرود-اوج مرسوم کارهای پاپ و راک، از نقطه‌ای نزدیک به صفر شروع می‌کند و به مرور به اوجی نزدیک می‌شود و سازها و افکت‌های ناب دیستورشن را به خورد گوش شما عزیزان می‌دهد. اگر دچار این اشتباه شده‌اید که این یک کار نو بود باید به آهنگ «they dont really care about us» از مایکل مرحوم گوش دهید... فضای نیمه‌راک آهنگ با اضافه شدن تدریجی گیتار الکتریک، بیس، کیبورد و ملودی واحد و یک‌پارچه به کار عیناً و عیناً کار «catalyst» یا «across line» لینکین‌پارک را تداعی می‌کند. سبک زیبای خواندن جکسون در عصری که خوانندگان «Iron maiden» و «deep purple» مشغول چهچه زدن در دستگاه‌های شیطان‌پرستی و بی‌ادبی اسپیس راک و هوی‌متال بریتانیایی بودند به راستی بسیار پیشرو بوده است. حتی امروز هم خواننده‌ای با غلظت و افکت‌های صوتی اوریجینال و شناسنامه‌دار او از جیغ‌ها و زوزه‌هایش گرفته تا خشونت عصبی صدایش پیدا نمی‌شود (نگرد نبود گشتم نیست) این در حالی‌ست که عزیزان متال‌باز از جمله خود نگارنده، با قمیش‌های برادر رزمنده «جیمز هتفیلد» که بعد از آلبوم «load» روانه‌ی صدای زنگ‌دار جوانی‌اش شد، ادعا‌ها در مورد برترین خواننده‌ی دنیا بودن ایشان داشته‌ایم....

جکسون در بسیاری از سبک‌ها مبتکر و یا اثر‌گذار بوده است... بی‌هیچ شک بیت‌های او را می‌توان سر‌آغاز R&B ها‌ی امروزی دانست... لحن دورگه‌ی خواندنش که بین ملودی‌های پاپ، قطع و وصل شدن‌های رپ و خشونت راک می‌چرخد برای بسیاری از گروه‌های دهه‌ي نود در جست‌وجوی سبک‌های دورگه بودند الهام بخش بود... توجه کنید او این حرکات را در دهه‌‌ی هشتاد در اوج سلطه‌ی دوران ژانر‌بندی موسیقایی انجام می‌داده است و چه بسا حتی با درک شدن ژرفای حرکاتش دچار مشکل بوده باشد. موسیقی‌های بعضاً راک او عالی از کار در‌آمده‌اند به گونه‌ای که نگارنده حسرت این را می‌خورد چرا کار غیر راک از این شاید بچه‌دوست صداداده است... نگاه ساده‌ای به «beat it» بیندازید و بی‌تعصب آن را گوش دهید. ترکیب عالی و جمع‌جوری از ساز‌های اصلی راک از درامز و گیتار گرفته تا وکال خشن و نخراشیده و حتی سلوی گوش نوازش در عین ملایمتی که لازمه‌ی نفس پاپ کار‌های جکسون است یک جویای هیجان راک را به حد استاندارد ارضا می‌کند... نگارنده را که بسیار بالاتر از استاندارد!

متأسفانه همراه بسیاری از امواج جوگیری ملی ما عزیزان از دست رفته موسیقی محدود به دایناسور‌هایی نظیر «pink floyd» و... شده است. برای خوب بودن نیازی نیست ژست آرامش از سر تا پایتان بالا برود و چون سید برت خدابیامرز به خلا هنری برسید... سری به بیلبورد بزنید و جکسون را کشف کنید.

آهنگی از جکسون را که بسیار می‌پسندم ضمیمه کردم.
آهنگی هم از خودم... نظر بریزید لطفاً.

تنها شکستی
می‌گی تنها نشستم
تو پوزخند می‌زنی اما
می‌گم قلبتو شکستن
می‌گی فرق داری باهاشون
دیدم تنهات می‌ذارن
می‌گی راحت‌تری تنها
می‌گم خوش‌ می‌گذره حتما
{
جلو روم باز تو شیشه
نشستی و می‌بینم
گریه نکن عزیزم
من کنارت می‌شینم
می‌گی هیچ‌کی رو نداری
راستش منم همینم
ما با همیم و شادیم
چشامون چرا زده نم؟
}
حالا که از دورت رفته
می‌گی راحتی دوباره
من می‌گم که اون ولت کرد
و دورغ می‌گی تو! آره
می‌گی نمی‌فهمیدت و
خوب شد نشدش اصلاً
خوب شد اما تو خوب نیستی
خودتو دیگه گول نزن!
{
}
چرا نمی‌آی تو پیشم؟
ببین منو پشت شیشه‌م
اشکام ریختش عزیزم
با مشت شیشه رو می‌ریزم
تو هزار تا می‌شی اما
من هزار تیکه می‌شم
هزار تا پیش تو و من
یه دونه‌ی همیشه‌م
چرا تنها موندیم ببین!
اشکام روت می‌پاشن
{
}
نظرات (۶)