pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:    
درباره پرونده
طراح و برنامه‌نویس: امیر فکرآزاد [ای‌میل]
طراح لوگو: رضا عابدینی [سایت] [ای‌میل]

نویسندگان:
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
زمین اظهار نظر - ۲
علیرضا زارعی
اگر کسی فیلم‌ها و آهنگ‌ها و کتاب‌های مورد علاقه اش را روی یک تابلو بنویسد همه به او می‌خندند اما همین کار در محیطی مثل فیس‌بوک کاملاً عادی است. احتمالاً دلیل این تفاوت به ماهیت اولیه‌ی اینترنت برمی‌گردد. در اینترنت می‌شود با نام مستعار یا ناشناس هر چیزی گفت. در آن شرایط بحث فخرفروشی یا اسنوبیسم تقریباً منتفی است. احتمالاً اولین کسانی که در اینترنت با صراحت در مورد علایقشان حرف زدند یا برای کسانی که نمی شناختند نظر گذاشتند، خودشان به صورت ناشناس به این فضا آمده بودند. البته همه‌ی این‌ها حدس است و من هیچ مدرکی ندارم. به هر حال روزی رسید که بیشتر مردم با اسم های خودشان توی اینترنت بودند و علایق و ویژگی‌های شخصی‌شان را برای بقیه توضیح می‌دادند.
مشکل از این‌جا شروع می‌شود که ما بیش از حد در این محیط فعال باشیم. اگر هر روز چندتا مطلب را لایک بزنیم و بعضی‌هاشان را به اشتراک بگذاریم و برای بعضی هم نظر بنویسیم، کم‌کم مرام و منش ما تغییر می‌کند چون در این محیط حضور فعالانه داریم. این فعالیت چشم ما را بر روی واقعیت می‌بندد. این واقعیت که معمولاً نظر کسی برای دیگری مهم نیست مگر در شرایط خاص.
من مطمئنم که برای هیچ‌کس مهم نیست من از چه کتاب یا فیلمی خوشم می‌آید، مگر این‌که از طریقی به هم مربوط باشیم. مثلاً در یک گروه خاص قرار بگیریم یا در دو گروه متضاد باشیم و ...اما وقتی لیست علایقمان را در فیس‌بوک می‌نویسیم یا برای کسی که نمی‌شناسدمان نظر می‌گذاریم و خودمان را قاتی بحثش می‌کنیم این اصل همیشگی را فراموش می‌کنیم.
نظرات (۳)