pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
سه‌ی شب مقاله‌ی ننوشته و دهن سرویس‌شده
حامد اوصانلوی
سلام دوستان قرار بود ساعت 25 رضا یزدانی رو به نقد بکشیم... خوب می‌کشیم.

رضا یزدانی تبدیل به یک زیر شاخه‌ی موسیقی معاصر شده است. باید پذیرفت چه خوشتان بیاید چه نه، راک با درون‌مایه‌ی لمپنیزم کیمیایی-گلرویی با قدرت راه خود را باز کرده است. این صرف نظر از استقبال یا عدم استقبال از کارهای اوست. آلبوم او این بار کاری‌ست قابل‌گوش‌دادن و آشنا برای شنونده‌ی راک، اما نه از منظر تکراری بودن بلکه از نظر درست بودن، از منظر پذیرش به عنوان کاری راک (بر خلاف آلبوم «هیس» او)؛ و نکته این‌جاست که با درون‌مایه‌ی نوی فانتزی‌اش در درون‌مایه به جای مناسبی رسیده و باهویت شده است.

اثر یزدانی در سبک هاردراک خوب درآمده است، هرچند راک یزدانی هویتی ایرانی دارد و این یک پوئن مثبت است. او در انتخاب ترانه‌هایش اثبات کرده می‌توان با زبان فارسی راک خواند؛ مثلاً آهنگ «اتاق یخزده » عالی بود (بماند که بچه‌باحال‌بازی و آوردن انواع نام‌های مکان‌ها در جای‌جای دنیا برای مخاطب عام هیجان‌انگیز و برای ما تهوع‌آور است و کلاً یزدانی خود به نوعی درگیر لمپنیزم روزانه‌ی مد روز ایران است: نظیر «متنین دوحنجره (!)» ها و...). به یک معنی قدرت او در خواندش نهفته است که از تقلیدکی از فرهاد و فریدون فروغی، به سبکی مختص به خود رسیده است، حتی در این راستا در آهنگ «میعاد‌گاه» از لهجه‌ی مشهدی با صدای «حامد بهداد» بهره می‌برد تا آلبوم ایرانیزه شود (همین‌جا اعلام برائت کاملم را از این حرکت مزخرف که یک بازیگر را برای محبوبیت زردش به آلبوم بکشیم اعلام می‌کنم، اما از لهجه‌ی مشهدی استقبال می‌کنم). بازی‌گوشی صدای یزدانی روی نت‌ها و ناقص‌خواندش جای اندیشه و ستایش دارد. به نظر می‌رسد از ملودی‌های مرسوم ایرانی با این تنوع یک چیز دلچسب و نو درست می‌کند.

در مورد موسیقی اثر می‌توان گفت سلو‌ها یا به اصطلاح تک‌نوازی‌هایش بسیار در آهنگ‌ها معقول شده و از پادرهوایی و آزاردهندگی آلبوم‌های پیشین درآمده است. ریتم‌های یزدانی از آغاز کند و شکسته بود که حالا در این آلبوم با استفاده‌ی مفید بدون نیاز به بالابردن تمپو و مخرج میزان‌ها حس انرِِِژی و خشونت لازم راک را دارد. درامز‌ها روی کار خوب نشته است. تنوع سازی به جاست و در خدمت گیتار به عنوان ساز اصلی سبک راک قرار دارد و آلبوم را وارد فضای مریخی‌مانند آلبوم‌های پیشین یزدانی نمی‌برد.

از حرکت کثیف دزدی هنری در آهنگ «داغ» (که ریفی را از یک آهنگ کلاسیک اجرا شده توسط «مالمستین» فقید بلند کرده) که بگذریم، تنوع آهنگ‌ها دلنشین است. کار‌ها شاد، غمگین، مه‌گرفته، هیجانی و... می‌شوند. نوآوری‌های یزدانی در مورد ایرانیزه کردن را مجدداً تحسین می‌کنم. اصولاً راک فرزند جوامع صنعتی‌ست اما جامعه‌ی بارها بحران‌زده‌ی ما بستر ایده‌آلیست برای راک و مفاهیم طغیانش. دهه‌های نیمه‌ی قرن بیستم به بعد برای ایران مکانی‌ست برای درگیری انواع فرهنگ‌ها، تغییرات سریع سیاسی، تضادها و در یک واژه: عصیان.

ضمن ابراز برائت از لمپنیزم کیمیایی-گلرویی اما یزدانی ممنوم از تو. براوو...

نمره از 5
نمره‌ی کلی آلبوم: 4
مقایسه با آثار مشابه داخلی: 4.5
مقایسه باآثار در سطح جهانی: 3
نوآوری: 4
آهنگ‌سازی: 3.75
تنظیم: 3.5
کار استودیویی: 3
نظرات (۸)