pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
کلیپس اندازه‌ی ما
امیرحسین هاشمی
زمانی که در ژنو بودم، پروفسوری آهنگساز را می‌شناختم. او می‌گفت: «همه‌ی آدم‌ها یک صدا دارند. صدای خاصی وجود ندارد. هر کسی در هر زمانی می‌تواند بخواند.» و من می‌گفتم: «بله، البته، هر کسی.» بنابراین در واقع من فکر می‌کنم که همه می‌توانند کتابی بنویسند که از خودشان است. از درون خودشان. یعنی کتابی که سبک و موضوع آن مربوط به خودشان باشد. البته به شرطی که آنان آن‌قدر فروش داشته باشند که فکر نکنند حتماً باید نویسنده‌ی بزرگی شوند، و یا این‌که بگویند: «آها، من هم حتماً این کار را می‌کنم، بله، حتماً این کار را می‌کنم.» و یا خانم‌هایی که به من می‌گویند: «آقای سلین، اگر من استعداد شما را داشتم، این‌گونه می‌نوشتم.» بله به نظر من همه‌ی این‌ها اشتباه است. چیزی که انسان می‌تواند بیابد بسیار کوچک است. آن‌چه که طبیعت به انسان داده بسیار کم و کوچک است. مثلاً یک اختراع کوچک، هر چه که باشد، مثل دکمه‌ی یقه یا زنجیر چرخ یا ابزار شمارش اتم‌ها و مولکول‌ها، همه بسیار کوچکند. این طور نیست؟ در حالی که ما می‌خواهیم همه چیز را بزرگ ببینیم. می‌خواهیم به دنیا پیام بدهیم...

[لویی فردینان سلین در گفتگو با ژرار والبرت]

سلین در این گفتگو بحثش را به لفظ‌پردازی نویسنده‌ها می‌رساند و وارد فرم و تکنیک داستان‌نویسی می‌شود. اما به نظر من مهم‌ترین قسمت حرفش (که تأکید زیادی هم روی آن نکرده) کوچک بودن سهم انسان از دنیاست. بزرگترین کاری که ما می‌توانیم در طول زندگیمان انجام دهیم، این است که بفهمیم کجا و با چه شرایطی به دنیا آمده‌ایم (در حد شهر و کشور. بحث کائنات جداست) و سهمی که از دنیا به ما رسیده چقدر است. اگر وارد حوزه‌ی تخصصی‌ای شده‌ایم، درک کنیم کجای مختصات آن قرار گرفته‌ایم (همین که در ایران به دنیا آمده‌ایم، جواب را ساده می‌کند: هیچ‌جا) و به قول سلین وارد زبان‌بازی‌های مضحک نشویم. فهمیدن همین‌ها کار کمی نیست.
نظرات (۷)