pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
سه‌ی شب لینکین پارک: یک هزار خورشید
حامد اوصانلوی
به نام خدای حس

بررسی آلبوم نوی گروه راک دیگر لینکین‌پارک چند نکته‌ی درخور دارد از دیدگاه آموزشی که در لابه‌لای نوشته نگاشته خواهد شد.

لینکین‌پارک پوست انداخت. گواهی این را می‌شد از شنیدن آهنگ‌های آلبوم پیشین و تک‌اهنگ‌هایش پس از آن دریافت. از همان قطعه‌ی زیبای «bleed it out»، چیز خاصی در اثر خودنمایی می‌کرد؛ گروه در کوشش بود تا بدون استفاده از درامز وبیس و دیتستورشن خشونت ایجاد کند. ابزار نوی گروه خشونت صدای گیرای «چستر بنینگتون» خواننده‌ي استثنایی گروهشان بود. از همان آلبوم آغازین گروه صدای این خواننده یک ابزار صوتی بود نویی ساز ـ بماند که در تمام آثار موسیقی ترانه‌دار همین‌گونه است اما در این گروه این موضوع غلوشده‌تر بود ـ صدای او نزدیکی زیادی با افکت دیستورت شده‌ي گیتار دراد.آهنگ‌سازان گروه در این آلبوم و آن آهنگی که در بالا رفت تکیه‌ي تمامی به این نکته کرده‌اند. در کنار این گروه به نظر می‌رسد در اندیشه داشته از تمامی المان‌های یک دهه‌ی کار گروهی‌اش بهره ببرد چیزی که در هر آلبوم به نظر می‌رسید بخشی را از دست داده است برای نمونه ریشه‌های رپ گروه که در آلبوم پیشین به صورت جدا شده از خط وکال ـ ملودی خواننده‌ی غیر رپ گروه ـ در آمده بود و آهنگ‌هایی از گروه به صورت رپ خالص طبقه‌بندی می‌شد یا بد نیست دقت کنید به استفاده‌ی گروه از آهنگ‌های آرام اما محبوبی چون «braking the habit» ـ بماند که در مورد به بار نشستن یا ننشستن‌اش می‌توان بحث کرد ـ، استفاده از همان تکنیک نوی گروه در ایجاد خشونت تنها با صدای خواننده، استفاده از دی‌جی به صورت محسوس‌تر که پس از آلبوم آغایزین اثری از آن نمانده بود.

گروه لینکین‌پارک در این‌جا همچنین دچار نویی خود‌اگاهی شده است، آنان دریافته‌اند به عنوان یگانه بازمانده‌ی دوره‌ی راک اوایل قرن بیست‌و‌یکم با سبک رپ - راک نویی ژست نسلی‌اند که شاید دوست ندارد مانند «coldplay» معروف بنشیند و به لالایی خواننده‌ی گروه با صدای عشوه‌دارش گوش کند. این خود نویی حس روشن‌فکری کذایی یا غیر‌کذایی درست می‌کند چیزی گروه را دارد خفه می‌کند. نمی‌خواهم منکر ارزش‌های اندیشه‌برانگیز ترانه‌های گروه بشوم.

به هر صورت دوره‌ی گروه‌هایی چون «muse» و «coldplay» در راک است، گروه‌هایی که با توسل به کلید‌های سینتی‌سایزر و اصوات مصنویی در حال به اصطلاح تراکاندن بودند. به یاد‌داریم که لینکین‌پارک متخصص استفاده از این اصوات بوده است و هست. آنان «joe hann» را دارند. آهنگ‌های گروه همواره ولو در لایه‌های زیرین آهنگ به واسطه‌ی این اصوات به صورت بی‌کلام هم بسیار جذاب و شنیدنی بوده است. حال آنالن برای در چشم فروکردنش گیتار را یا دست‌کم افکت آن را از کار انداخته‌اند. این‌جا ما با موسیقی راک آلترناتیو سر و کار نداریم ما با سبکی دو رگه از موسیقی الکترونیک و راک سر و کار داریم. در مورد لینکین‌پارک همان‌طور که خود «Brad Delson» گیتارست گروه گفته‌است بزرگ‌ترین اشتباه در مورد گروه این است تصور کنید آنان تنها یک گروه راک هستند سبک ما از آغاز پلی بین چندین و چند سبک بوده است. اکنون گروه چند سر و گردن در ساخت اثری نو از گروه‌های به روزی نظیر نام‌های بالا پیش‌ترند. اجازه دهید کمی موضوع را باز کنیم. تک‌اهنگ‌های منتشره از گروه پیش از این آلبوم نظیر «across the line» یا پیش‌تر در آلبوم پیشین گروه «in pieces» نوئی راک را ارائه می‌کرد که به صدای خواننده به عنوان ابزار هیجان‌زا‌ِ و بالابرنده‌ي آدرنالین شنونده سوار بود و در کنار آن آهنگ از یک صفر مرزی شروع می‌شد تا در پایان به یک اوج می‌رسید. سبکی عجیب که در به طرز جالبی در همان تک‌اهنگ اشاره شده «across the line» حتی شما را از تکاپو و هیجان در آغاز آهنگ نمی‌انداخت و علتش استفاده از صدای خواننده بود به جای گیتار. این جا با سبک ادعا دارم نویی روبروییم که امضای گروه شده‌است به نظر می‌رسد نام «راک سرودی» مناسبش باشد. شما انگار خواهید کرد در تظاهرات هزاران نفر سرودی دسته‌جمعی را می‌خوانید، پر از تکرار یک ملودی و یک بخش از ترانه ترانه‌ها مانند دو آلبوم آغازین بلند نیست عملاً منظور‌دار و چه به بار نشسته چه نه در تلاش برای ایجاد نویی پیام؛ گروه در حال تلاش برای ایجاد فضایی انسانی با آرمان‌های خودش است البته ما می‌توانیم به آنان بخندیم؛ دیگر از خودنمایی دی‌جی و گیتار چندان خبری نیست آن هم در خدمت کلیت اثر قرار دارد.

گروه این‌بار فضای شاد‌ی در کار‌هایش به چشم می‌خورد. اما گروه دچار ملودی‌های ملال‌آور و قابل‌پیش‌بینی آهنگ‌های شاد شده است. هر چند لینکین پارک چندان از ملودی‌های نویی هیچ‌گاه استفاده نمی‌کرد اما هیجان بالای آهنگ‌ها که در کنار ملودی‌های کهنه چیزی نو بود و نویی پیوند میان پاپ و متال ایجاد می‌کرد در این‌جا با از دست دادن راک صرف بودن این ملود‌ها بیشتر ملالت‌آورند به خصوص در بخش خواندن خواننده‌ی غیر‌رپ‌خوان گروه؛ چه در رپ‌خوانی جناب «مایک شینودا» تحولی حاصل شده و از آن ملودی‌های مزخرف رپ‌های چند آلبوم پیش به ایده‌های خوبی دست‌پیدا کرده است و این‌بار حتی بی‌مهابا برای نمونه در آهنگ «Burning In The Skies» می‌خواند که کنار صدای «چستر بنینگتون» قابل ستایش شده است. کما که جناب «چستر بنینگتون» هم در لحظاتی رپ می‌خواند. گوش کنید «Blackout» را، ایده‌ی بسیار بانمکی درآمده است.

آلبوم در آغاز در ذوق خواهد خورد اما اکنون در حال شنیدن آلبوم هستم و جداً از آن لذت می‌برم.حتما ٌگوش کنید و به یاد داشته باشید آنان یک گروه تمام راک نبوده و نیستند.به نظر نگارنده این ریسک در تغییر در عین محبوبیت و با این قدرت ستودنی‌ست.

نمره‌ها از پنج
کلیت‌آلبوم: 4
نو‌آوری:‌ 5
نوازندگی: 2.5
آهنگ‌سازی: 4
خواندن: 4
در مقایسه با اثار مشابه: 5

بهترین آهنگ:
The Catalyst
جامع‌ترین اثر آلبوم: (برای دانلود و آشنایی)
Blackout
نو‌ترین اثر آلبوم: (نسبت به خود گروه)
The Messenger
استانداردترین اثر: (در عین زیبایی نرمال)
Burning In The Skies
نظرات (۱۰)