آن امتناع از قبول و «نفهمیدن عارفانه»ای که «ریلکه» از آن سخن می‌گفت و آن را «قبول تنهابودن» می‌دانست، (در حالی که) «مبارزه و تحقیر» را «طریقه‌هایی از مشارکت در امور» می‌شمرد، در آن‌ها تقریباً هرگز دیده نمی‌شود. ارتباط حتماً برقرار می‌شود. دعوت مسموع می‌افتد. پاسخ همیشه داده می‌شود، اعم از آن‌که به صورت غلیان محبت و بخشایش باشد، یا به صورت مبارزه و تحقیر.
زیرا هرچند برای پاره‌ای از ممتازان، مانند «آلیوشا» یا پدر زوسیم یا ابله، راه‌هایی که به دیگری می‌پیوندد راه‌های هموار و فراخ و مستقیم عشق است، دیگران که بخت کمتری دارند در برابر خود راه‌های گلناک و پر پیچ و خم می‌یابند؛ و بعضاً نمی‌توانند جز به قهقرا و با برخورد به هزار مانع قدم بردارند، ولی همه به سوی یک هدف رهسپارند.

عصر بدگمانی، نوشته‌ی ناتالی ساروت، ترجمه‌ی اسماعیل سعادت

---

نظرات (۵)