pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
ضد یک نکته‌ی نچسب
امیرحسین هاشمی
مثل افسانه‌هایی که برای بعضی از اشعار کلاسیک فارسی می‌گویند، در مورد ترانه‌های زدبازی نکته‌ای وجود دارد که به همان اندازه ممکن است نچسب (ولی جالب) باشد.

در ترانه‌های مورد بحث این ستون (تابستون کوتاهه به بعد)، اعضای زدبازی چندبار از زبان شخص دیگری حرف زده‌اند. بعضی از آن‌ها در حد یک جمله بوده (بیا بریم یه‌راه دیگه)، ولی بعضی دیگر بیش از یک جمله و در نتیجه نیازمند قافیه. نکته‌ی جالبی که موارد قافیه‌دار مشترک است، ساده‌بودن قافیه‌های آن‌ها نسبت به قافیه‌های معمولِ زدبازی است:

هی مایکل، اوه مای گاد!
چرا نداری تو آی‌پاد؟
[اوه مای گاد، تو آی‌پاد]

ساعت پنج زنگ نزن که جیمم
هر شب سالاد من رژیمم
هم‌رنگ چشمامه جینم
حالا بیا سیکس‌پکتو ببینم
[که جیمم، رژیمم، مه جینم، ببینم]

می‌گه کوچولو به بابایی
بخون برام لالایی
نگران نمی‌شم، می‌دونم فردا با مایی
[بابایی، لالایی، با مایی]

در هر سه مورد، قافیه‌ها سه‌هجایی هستند. به مقدار نچسب‌بودن این حرف کاری ندارم، ولی اگر آن را قبول کنیم و برخاسته از ناخودآگاه در نظر بگیریم، کاربردش خیلی موجه خواهد بود: هیچ‌کس غیر از زدبازی نمی‌تواند قافیه‌های طولانی بیاورد، حتی شخصیتی در آهنگ‌های خودشان.
نظرات (۱۱)