pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
سه‌ی شب پرصداتر از جهنم
حامد اوصانلوی
این شماره ویِژه خواهد بود، از آن رو که به معرفی و بررسی یکی از بزرگترین گروه‌های موسیقی در ژانر خود می‌پردازیم. آنان مدعی ژانر خود هستند، جدا از این نکته که من به شخصه این گروه را یک پدیده‌ی موفق موسیقایی می‌دانم (جدا از سبکشان). اما با فاصله از این دیدگاه شاید سلیقه‌ای، قدرت آن‌ها در پردازش اصوات در فراتر از ژانر و ورود به حوزه‌ی حماسی-اسطوره‌ای غیر قابل انکار است.

برای آغاز مطلب را باز می‌کنیم: سبک مورد نظر متال است، با مشخصات شناخته‌شده‌ی زیر:
تکنیک بالا در بعضی جاها نسبت به پاپ‌بودن موسیقی حتی به شدت غلو شده، موسیقی‌ای خشن با دینامیک و هیجان بالا، پرداختن به دنیایی متفاوت با مقبول‌‌ها و...

این ویژگی‌ها به شکلی ایده‌آل در گروهی به نام «manowar» پیدا می‌شود که می‌توان ادعاکرد حتی برای طرفداران موسیقی غیرمتال یک یا دو آهنگ دندان‌گیر عرضه می‌کند، آن هم در سبک متال خاص خودشان نه مانند آهنگ‌های راک گروه‌هایی چون متالیکا که صرف نظر از خوب یا بد بودن آهنگ باید پذیرفته شوند. مثلاً آهنگ همه‌پسندی چون «nothing else matters» متال نیست، بلکه در حد یک اثر (در خشن‌ترین حالت) هاردراک جای می‌گیرد.

برای آغاز بد نیست از ابرنوازنده و آهنگساز آن «Joey DeMaio» یاد کنیم. سبک و استایل خاص نوازندگی این نوازنده برای شنونده‌ی حرف‌های گوش‌نواز و برای مخاطب عام لذت‌بخش خواهد بود. تأکید خاص او در استفاده از سلوهای بیس در برخی آهنگ‌ها، روحی از تفاوت را به اثر می‌بخشد و در حالی اتفاق می‌افتد که شنونده ابداً احساس نمی‌کند نوازنده به او فخر می‌فروشد؛ بلکه آن را به عنوان جزئی از کل می‌پذیرد. در کنار او خواننده‌ی کم‌نظیر گروه «Eric Adams» به صورت پدیده‌ای خاص خود را در میان بزرگان جاکرده است. توانایی او در خواندن نت‌های بالا و ماندن در آن وضعیت برای زمان زیاد، شنونده را وادار می‌کند اثر را جدی بگیرد. تمام این را به رنگ زیبای صدایش اضافه کنید؛ او بر خلاف خواننده‌های (دست کم به نظر من) خوش‌تکنیک اما بدصدایی مثل «bruce dickenson» یا انواع خواننده‌های جیغ‌جیغوی دیگر، صدای جلاداری دارد و در کنار آن به شناخت کاملی از توانایی صدایش رسیده است و نمود آن را در زیبایی خواندنش در حالت‌های دکلمه و نت‌های پایین خواندن و یا شبه‌فریاد‌هایش می‌بینیم، که برایش ارزش زیادی از جانب صاحبنظران موسیقی به وجود آورده است.

در باب موسیقی گروه، آشنایی آنان با سبک‌های کلاسیک نظیر فلامینگو -برای نمونه به آهنگ «secret of steel» مراجعه شود- و به طور کلی تسلط بر موسیقی فولک غربی که در بسیاری از آثار‌شان نمود پیدا می‌کند نظیر «Guyana» و... در کنار به‌خدمت‌گیری فن‌آوری صداسازی آنان مانند به‌کارگیری افکت‌های خاص برای سازبندی گروه، آنان را همچون درونمایه‌ی آهنگ‌هایشان مانند خدایگان عصر نوین می‌نمایاند. ریتم‌های یکدست آنان همچون متالیکا شما را عصبی نمی‌کند اما مثل «Azi Azborn» هم برای پیش‌بینی صحیح ادامه‌ی مسیر آهنگ توانمندتان نمی‌سازد. موسیقی آنان در عین شباهت با آثار آشنا، نوبودن خود را حفظ می‌کند و این ترکیب در عین ایجاد حس صمیمیت شما را کسل نمی‌کند. نکته‌ی دیگر در مورد سبک آهنگسازی گروه استفاده از بیس گیتار به جای ریتم گیتار است. نوازنده‌ی بیس با افکت دیستورشن صدای ریتمی یک‌دست ایجاد می‌کند که اغلب به ملودی‌ای در پس‌زمینه تبدیل می‌شود. دقیقاً مانند سلوهای زیبای آثار گروه که به نظر نمی‌رسد با چسب ژانر اثر به آن تحمیل شده‌اند. این شکل کار به آنان کمک کرده است تا در تمپو و تنداهای متفاوت آهنگ بسازند و موفق باشند. به‌طورکلی در آثار و آلبوم‌های آنان با وجود حفظ شخصیت گروه نمی‌تواند انگ تکرار را به گروه زد. آنان در کنار این موضوع برای ساختار آثارشان هم ایده‌های جدیدی را به خدمت می‌گیرند، چیزی که در میان گروه‌های اثرگذار کم‌تر یافت می‌شود، نظیر «Ironmaiden» که دهه‌هاست خود را تکرار می‌کند و البته به صورت موفق. مثلاً به شکل جالب آهنگ «Wheels of fire» دقت کنید: استفاده از یک ملودی زیبا در خلال حجم زیادی صدا به شکلی یک‌نواخت و پشت‌هم با آوردن تمپوی پایین به فضای اثر و یا شکل روایت‌گونه و دراماتیک آهنگ «Dark avenger» و...

در پایان توجه به ترانه‌های متفاوت گروه خالی از لطف نیست. این گروه به صورتی کاملاً احساسی از متال و فرهنگ حاکم بر موسیقی آن نوعی مکتب هنری ساخته است که شنونده را به یاد حماسه‌ها می‌اندازد. این موضوع هر چند بار فلسفی ندارد اما خلأ ناشی از حضور این مقوله را در موسیقی پرادعای متال دست‌کم به صورت یک مکتب هنری جبران می‌کند، به شکلی که گروه به صورت سمبلی از موسیقی متال مطرح می‌شود و ترانه‌های خاصشان اگر نگوییم بی‌نظیر دست‌کم کم‌نظیر است.
[آهنگ Heart of Steel را گوش کنید.]

آهنگی هم از خودم گذاشته‌ام به نام «ممد کنده‌کار». لطفاً نظرتان را برایم کامنت کنید.
نظرات (۱۱)