Permalink:    
درباره پرونده
طراح و برنامه‌نویس: امیر فکرآزاد [ای‌میل]
طراح لوگو: رضا عابدینی [سایت] [ای‌میل]

نویسندگان:
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
صندلی عقب زنجیره‌ی لیوان
آیین نوروزی
از اختراع چیزی مثل لیوان احتمالاً چندهزار سال گذشته و ما هنوز از آن استفاده می‌کنیم. آدم‌هایی که برای اولین بار چیزهایی شبیه لیوان ساختند (یا مثلاً توی سنگی گودرفته آب یا مایعی دیگر ریختند) به این فکر نمی‌کردند که با این کار به بشر خدمت کنند. اما بعداً انگیزه‌ی کمک‌کردن برای بهترشدن زندگی در کنار چیزهایی مثل احساس نیاز و نوآوری به انگیزه‌های مخترع اضافه شدند.

در حال حاضر بیشتر چیزهایی که اطراف ماست، یک زمانی اختراع شده. بعضی از این‌ها (مثل موبایل یا تلویزیون یا اینترنت) برای من که چیزی از نحوه‌ی ساختشان نمی‌فهمم باورنکردنی‌اند، اما به هر حال از آن‌ها استفاده می‌کنم.

با استفاده از هر اختراعی ما به تمام آدم‌هایی که در کار با این اختراع با ما مشترک هستند وصل می‌شویم. مثلاً ما به همه‌ی آدم‌هایی که حداقل یک‌بار تلویزیون دیده‌اند، وصلیم. یا در مورد لیوان، زنجیره‌ای طولانی می‌بینیم از آدم‌هایی که با لیوان سر و کار داشته‌اند و ما هم بخش کوچکی از این گروه هستیم. زندگی در طول این زنجیره تغییرات زیادی کرده. اتفاقات مختلفی افتاده و چیزهای زیادی درست شده تا زندگی انسان‌ها روز به روز بهتر شود.

حالا اگر به اطرافمان نگاه کنیم حجم زیادی از اختراعات را می‌بینیم که مخترع و خیلی از استفاده‌کنندگانشان مرده‌اند. یکی از هدف‌های اصلی، بهترشدن زندگی بوده است و کسی که این هدف را داشته و چیزی اختراع کرده، الآن در دنیا نیست. خیلی از کسانی که از آن وسیله استفاده کرده‌اند هم مرده‌اند بدون این‌که بدانند زندگی‌شان چقدر از زندگی دوره‌های قبلی راحت‌تر است.
با وجود همه‌ی این تلاش‌ها وقتی بپرسند زندگی‌کردن در ابتدای این زنجیره بهتر است یا وسط یا انتهای آن، نمی‌شود جواب مطمئن و قابل قبولی داد. معلوم نیست تلاش‌هایی که آدم‌ها داشته‌اند با چه چیزهای دیگری کمرنگ شده یا از بین رفته است، طوری که نتوانیم جواب قاطعی به این سؤال بدهیم.
نظرات (۴)