pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
ضد استفاده از ظرفیت‌های رسانه
امیرحسین هاشمی
هر رسانه برای ارائه‌ی محتوا امکاناتی منحصر‌به‌فرد دارد و اگر جز این بود، طبیعتاً نیازی نبود که ما هم عکس ببینیم، هم متن بخوانیم و هم فیلم تماشا کنیم، چون یکی از این‌ها می‌توانست جای بقیه را پر کند. در بین رسانه‌ها، نوشته و صوت (یعنی نوشته‌ای که به شکل صوت درآمده) کمی با هم خلط شده‌اند و گاهی واقعاً نمی‌شود فرق زیادی بین ارائه‌ی آن‌ها قائل شد، یعنی چه نوشته‌ی مورد نظر را بخوانیم و چه آن را از زبان کسی بشنویم. همین مثال را در مورد دیدن فیلم و تعریف‌کردن آن شبیه‌سازی کنید؛ فیلم‌های خوب به این خاطر که رسانه‌ی درستی انتخاب کرده‌اند و از رسانه‌شان درست بهره برده‌اند، با تعریف‌کردن شفاهی کاملاً شهید می‌شوند و برعکس، در مورد فیلم‌های به‌درد‌نخور فرقی ندارد که شما از یک اتاق دیگر فقط صدای آن‌ها را بشنوید، فیلم را بدون صدا ببینید و یا حتی بعداً کسی آن را در چند دقیقه برای شما تعریف کند. این نشان می‌دهد که سازنده‌ی فیلم از ظرفیت‌های رسانه‌ای که انتخاب کرده، به درستی استفاده نکرده است.

در این قسمت فضاسازی‌های صوتی و شوخی‌های زیر صدای اصلی در آثار زدبازی را کنار می‌گذاریم و فرض می‌کنیم که آثار زدبازی فایل‌های صوتی‌ای هستند که انگار کسی در آن‌ها متنی را از رو می‌خواند. حتی با این فرض، زدبازی از بسیاری از امکانات رسانه‌ی انتخابیش (که نوشته فاقد آن‌هاست) استفاده می‌کند، طوری که گفته‌هایشان یا از بیخ و بن نمی‌توانند روی کاغذ بیایند و یا اگر هم بیایند، قابلیت گفتاریشان را از دست می‌دهند. این در حالی است که تفاوت‌های رسانه‌ای بین نوشته و صوت (به همان معنای مورد نظر) آن‌قدر فاحش نیست که بشود مثل فیلم با آن معجزه کرد.

مثال زیاد است، اما به عنوان نمونه‌ی اعلای این ویژگی زدبازی، این فایل کم‌حجم را گوش کنید و به این فکر کنید که خط فارسی در حال حاضر ظرفیت پیاده‌کردن نوشتاری این شوخی را دارد یا نه.
نظرات (۲)