pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
سه‌ی شب ایده‌ی نو
حامد اوصانلوی
‌این شماره یک اتفاق نو داریم. برای این که فضای بحث را از موسیقی راک و بچه‌محل‌هایش در بیاورم و همین‌طور حوصله‌تان از من سر نرود، از یکی از دوستانم خواهش کردم برایم مقاله‌ای تحلیلی در مورد موسیقی داخل کشور بنویسد. او هم لطف کرد و پذیرفت. اسم دوستم «حامد مبینی» است. آهنگسازی می‌کند و احتمال دارد به‌زودی آهنگ‌هایش را بشنوید.حامد به نظر من کارای خوبی داره هر چند اختلاف سلیقه هم داریم (و این طبیعی است). حامد جدا از یک مخاطب حرفه‌ای موسیقی، به عنوان یک عضو این جریان نو، اطلاعات نزدیک و خوبی از این جریان موسیقی معاصر دارد.

موسیقی پاپ در تمام عرصه‌ها و تمام ملیت‌ها همیشه به عنوان موسیقی روز و مردمی وجود داشته؛ گاهی تحت عنوان موسیقی راک، گاهی به صورت موسیقی جز و گاهی هم در قالب موسیقی کلاسیک. اما در عصر موسیقی جدید، یعنی حدفاصل ۱۰۰ تا ۱۵۰ سال اخیر، موسیقی پاپ به عنوان شاخه‌ای جدا در موسیقی شکل گرفت و در بسیاری از کشور‌ها محبوب‌ترین سبک شد، مانند ایران. اگر بخواهیم موسیقی پاپ یا به صورت کلی‌تر موسیقی عصر جدید را در ایران دسته‌بندی کنیم، می توانیم سه دوره‌ی زمانی را برای آن در نظر بگیریم: دوره‌ی پیش از انقلاب، پس از انقلاب تا حد فاصل سال ۷۷، و از سال ۷۷ تا حالا. از میان این سه دوره، دوره‌ی دوم یعنی از انقلاب تا سال ۷۷، موسیقی پاپ افت بسیار شدیدی داشت یا به عبارتی هیچ بار موثر یا هنری در آن وجود نداشت.

اما دوره‌ی سوم. با ورود هنرمندان، آهنگ‌سازان و خواننده‌های بسیار توانایی مانند شادمهر عقیلی، محمد‌رضا چراغعلی، احیای مجدد استاد بیات، فؤاد حجازی، محمد اصفهانی و... موسیقی رنگ تازه‌ای به خود گرفت. مخصوصاً پس از انتشار آلبوم شادمهر، موسیقی پاپ به عنوان موسیقی اول کشور و محبوب‌ترین سبک داخلی به کار خود ادامه داد. می‌توان گفت شاخه‌ای که در کشور به دست فراموشی سپرده شده بود، احیا شد. بعد از شادمهر، خواننده‌های زیادی به بازار موسیقی معرفی شدند که بسیاری موفق و بسیاری ناموفق بودند.

پس از سرکار آمدن موسیقی پاپ و علاقه‌مندشدن مردم به موسیقی داخلی، سخت‌گیری شدیدی برای دادن مجوز صورت گرفت، به صورتی که هر کسی از پس مجوز گرفتن برنیامد. هم‌زمان با این دوره، در غرب موسیقی R&B و Rap شکل تازه‌ای گرفته، از حالت تک‌بعدی درآمده، و به صورت جالبی با موسیقی پاپ تلفیق شده بود، و در ایران بیشتر از همه‌ی کشورها تأثیر گذاشت. بعد از پا‌گرفتن موزیک پاپ می‌توان گفت دوره‌ی بعدی پا‌گرفتن موسیقی زیرزمینی و غیر‌مجاز (البته منظور از غیر‌مجاز، غیر‌قانونی بودن سبکی مثل رپ در ایران است.) بود که با پیشرفته شدن دستگاه‌های ضبط موسیقی و راحت‌تر شدن کار، خوانند‌ه‌های بیشماری به صف خوانندگان داخل اضافه شدند. موج موسیقی زیر‌زمینی و بدون مجوز را می‌توان پس از پخش کار‌هایی از کسانی مانند رضا صادقی، محسن چاوشی، محسن یگانه و... دانست که پیروی از همان سبک ایرانی بود. بعد از این دوره بود که اثر موسیقی پاپ و رپ غرب بر موسیقی ایران نشست و خوانندگان R&B و Rap در داخل ایران به صور غیر‌قانونی عرض‌اندام کردند. در میان کار‌های پرشماری که توسط سایت‌های موسیقی پخش می‌شد، کار‌های قوی و خوبی نیز به چشم می‌خورد.

اما علاقه‌ی مردم و به اصطلاح بازاری شدن یک سبک در ایران دوره‌ای‌ست. دوره‌ای بود که ترانه‌های نفرینی یا آهنگ‌های Trance سبک مورد علاقه بود، در دوره‌ای دیگر آهنگ‌های Light عاشقانه و دوره‌ی جدید‌تر موسیقی، تلفیقی از پاپ و رپ شکل گرفت و متأسفانه و با افسوس بسیار، در آخرین دوره، موسیقی شش و هشت روی کار آمد.

اگر بخواهیم مطالب فوق را جمع‌بندی و نتیجه‌گیری کنیم، از سویی می‌توان تمام جهت‌گیری‌های موسیقی موج مردمی‌شدن را مثبت ارزیابی کنیم، چون به عبارتی حکومت صوتی شد و علاقه‌ی مردم به موسیقی بسیار بیشتر؛ اطلاعات مردم در عرصه‌ی موسیقی افزایش یافت و موسیقی فراگیر شد. اما در این بین این نکته‌ی منفی هم وجود دارد: با این‌که که هر ماه کار‌های بیشماری توسط سایت‌ها پخش می‌شود، بسیاری از آن‌ها، بهتر است بگوییم بیشتر آن‌ها، بی‌ارزش است. به عبارتی بیشتر مطرح‌شدن خواننده و آهنگ‌ساز مهم است تا ارزش کار. البته طبیعی هم هست: وقتی بیرون‌دادن موسیقی آزاد باشد، هر ‌کس به نسبت سلیقه‌ی خود کاری عرضه می‌کند (که در این‌جا سلایق مردم مشخص‌کننده‌ی سبک روز است). هر چند در بین این کار‌ها، کار‌های بسیار خوبی هم عرضه می‌شود، اما مسلم است که همه‌جا کیفیت با کمیت نسبت عکس دارد. یعنی چون آهنگ‌سازی سینتی‌سایزری و کامپیوتری راحت‌تر و در دسترس‌تر است، نتیجتاً با صرف پول کمتر و زمان کمتر و «تلاش کمتر» آهنگ ساخته می‌شود که به نظر من بیشتر از این‌که خدمت کند، صدمه می‌زند.

به امید روزی که در کشورمان شاهد شکوفایی موسیقی به معنای کار ارزشی باشیم، نه فقط پخش‌شدن روزی ۵۰ آهنگ که شاید فقط ۵ تای آن‌ها ارزش گوش کردن داشته باشد.

قرار بود دو آهنگ از حامد عزیز را در این شماره گوش کنیم که به علت مشکلات فنی ممکن نشد. در شماره‌ی آینده منتظرشان باشید.
نظرات (۱۷)