pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
سه‌ی شب تدبر بالاتر از شنیدن
حامد اوصانلوی
درود بر آن کس که به دعوت مردمی برای نجات آنان از جبر مردمی ستم‌گر قیام کرد. درود بر او که چون راه را بسته دید و مردمان را لغزان در میلشان، بر خواست آنان ارج نهاد و آهنگ برگشت کرد و درود بر او که چون آنان را مایل به صلب میل خود دید از اختیار خود نگذشت و پاک باخت؛ درود بر قهرمان آزادی حسین...

من مذهبی بوده‌ام و هستم. دینم اسلام: تسلیم حق، اختیار و آزادیست... حسین است. این روز‌ها در خیابان‌ها‌ی مختلف حضور دسته‌های عزادار امام را شاهدم. موسیقی‌ این مجالس را از چند بعد بررسی می‌کنم. به عنوان علاقه‌مند به موسیقی راک و زیر شاخه‌ها با مقوله‌ی هیجان و شدت در آهنگ‌ آشنا هستم. عده‌ای از دوستان مذهبی‌ام بار‌ها مرا به خاطر آهنگ‌های این سبک مورد شماتت قرار داده‌اند؛ حال برای خالی نماندن عریضه: در بررسی آواهای مداحی -نه ساز اما آواها- به نکاتی مشابه برمی‌خوریم. مداح -خواننده- با صدای نخراشیده‌ای -در قسمت شورگیری- می‌خواند که مرا یاد فریاد‌های خواننده‌های راک و متال و انتقاد به وحشی‌گری آن دوستان می‌اندازد. هنگام شورگرفتن با ذکر: «علی العباس واویلا حسین تنهاست واویلا...» عزاداران -من هیئت زیاد می‌روم اما در این قسمت شرکت نمی‌کنم پس نه همه‌ی آن‌ها- با ضرب‌های دوتایی به سر و یا سینه می‌کوبند و این عمل حین حرکتی کاتوره‌ای به دور مجلس با فشار زیاد به هم انجام می‌شود. چیزی که برای منی که اجرای زنده‌ی متال زیاد دیده‌ام، یادآور حرکت وسط سالن جماعتیست که در این اجراها، به شکلی بی‌نظم این سمت آن سمت می‌پرند و یکدیگر را هل می‌دهند و بار‌ها دوستان هیئتی ذکر شده -نه همه‌ی آنان- از آنان به عنوان نماد گم شدن هویت انسانی یاد کرده‌اند. در این میان ریتم‌های درام به صورت دوتایی مشابه ریتم سینه‌زنی هیئت بیداد ‌می‌کند. مداح وسط خواندن از اصطلاحاتی نظیر: «های های»، «قوربون سینه‌هاتون» و به قول معروف اصطلاحاتی خاکی بهره می‌برد. مانند آن را در گروه‌های راک و متال با: «fucken thanks» ،«old shit» و... می‌یابیم. اما یکی می‌شود اهل دل بودن دیگری می‌شود نماد ابتذال انسانیت. اصولاً ایرانیان در موسیقی با احساسات قوی نظیر مورد بالا قطعاً از کسی الگو نگرفته‌اند، بلکه شاید آنان از ما الهام گرفته باشند. دوستان من که حتی بعضاً آهنگ گوش کردن را خلاف شرع می‌دانند، بعضی از مداحی‌ها را با احساس گوش می‌کنند و با خود می‌خوانند. نمونه‌اش الگو شدن پوشش برخی مداح‌ها بین قشر مذهبیست. پرسش این است: آیا این نمود یک خلأ احساسی نیست که ما برای شرعی شدن، در پوشش مداحی اهل بیت دل به ملودی‌های آهنگ‌های پاپ بسپاریم (بارها از شنیدن ملودی‌های آشنای آهنگ‌هایی از شادمهر گرفته تا بنیامین در مداحی‌ها شگفت زده شده‌ام)؟ که چه بسا مقصود مداحی امری دیگرست. این که اگر موسیقی به ذات حرام است نه به محتوا پس این مداحی‌ها حرام است؟ اگر غنا یعنی از خود بی‌خود شدن با کوبیدن به سر و صورت و لذت خود‌ویرانگری تجربه کردن به جای هدبنگ - تکان‌های سر و مو در اجراهای متال- سینه‌زدن و صورت‌زدن برای تخلیه‌ی انرِژی هم غنا نیست؟ اگر بحث محتواست آیا تمام مضامین موسیقی‌های راک و متال غیر اخلاقیست یا بعضاً اجتماعی، فلسفی، تفریحی‌ست؟ وآیا این مضامین غیر اخلاقی‌ست؟ و هزاران آیای دیگر.

امام سرت بر بالای نیزه قرآن می‌خواند اما گویا قاتلان تو به جای نگاه به آسمان زیر پا را می‌نگریستند. گوششان به صدای تو نبود. آنان آوای خلیفه‌ی مسلمین را شنیده بودند؛ فکر و تدبر در قرآن کدام بود؟
السلام علیک یا ابا عبدالله.
(به احترام شهید کربلا این شماره به جای شنیدن آهنگ، تدبر می‌کنیم.)
نظرات (۹)