Permalink:    
درباره پرونده
طراح و برنامه‌نویس: امیر فکرآزاد [ای‌میل]
طراح لوگو: رضا عابدینی [سایت] [ای‌میل]

نویسندگان:
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
پلک سنگین رضا
معین فرّخی
یک. در جمعی نشسته بودم و همه حرف می‌زدند. ساکت بودم. چیزی نداشتم بگویم. کسی هم نمی‌گفت حرف بزن. در دنیای خودم سیر می‌کردم و به حرف‌ها هم گوش می‌دادم. از وضع موجود راضی بودم. ولی این وضع چه‌قدر می‌توانست ادامه داشته باشد؟ تا کی می‌خواستم شنونده‌ی صرف باشم؟ سکوت برایم ملال‌آور شده بود. آرامش حوصله‌ام را سر برده بود. تا این‌که کسی چیزی گفت که با آن مخالف بودم. شروع کردم به حرف‌زدن. نظر خودم را گفتم.

دو. «رضایت درونی» از آن عبارت‌هاست که هم در کتاب‌های دینی دبیرستان زیاد دیده‌ایم، هم کسانی که به عرفان گرایش دارند از آن زیاد سخن می‌گویند، هم در جواب سؤال‌هایی مثل «خوش‌بختی چیست؟» شنیده‌ایم. نمی‌توانیم انکار کنیم که ما زندگی می‌کنیم تا به رضایت از خود برسیم. هرجا از آن حرف زده شده، مفهومی مثبت بوده.

سه. غم‌انگیز ولی مبتنی بر واقعیت است که رضایت‌ها زودگذرند. زندگی ما تلاش مداومی است برای رسیدن به تعادل. تعادل‌هایی که ماندن در آن‌ها حوصله‌ی آدم را سر می‌برند. خودمان تعادل را به هم می‌زنیم برای رسیدن به تعادلی جدید. برای درک مفهوم «رضایت درونی» باید زوم کرد روی آن لحظه‌ی گذرایی که ما به تعادل رسیده‌ایم. آن لحظه‌ای که از رسیدن به تعادل خوش‌حالیم و هنوز حوصله‌مان سر نرفته است.

چهار. بله؛ کسانی هستند که همیشه چهره‌ی خردمندانه‌ای به خود می‌گیرند و می‌گویند: «راضی‌ام»، می‌گویند «شکر. هر چه از دوست رسد نیکوست.» یا به بالا نگاه می‌کنند که «راضی‌ام به رضای خدا» مسأله این نیست که این برخورد غلط است یا درست. من از خداباوری یا رضای الهی و این چیزها حرف نمی‌زنم. من از این حرف می‌زنم که نمی‌شود رضایت را کش داد. باید به جای این حرف‌ها برای رسیدن به رضایتی دیگر تلاش کرد. باید دست به عمل زد. باید علیه خود طغیان کرد.

پنج. فکر می‌کنم رضایت دائمی -اگر چنین چیزی وجود داشته باشد. یعنی اگر رضایت قابل کش‌دادن باشد، اگر طولانی‌مدت باشد- با خود رکورد می‌آورد. این‌که کسی از وضع موجود راضی باشد، او را از دیدن دنیاهای دیگر بازمی‌دارد. من به شدت می‌ترسم از در-خود-تکرارشدن. از این‌که یک وقتی به خودم بیایم و ببینم یک عمری با توهم رضایت زندگی کرده‌ام. زندگی به راحتی می‌تواند با توهم کنار بیاید، ولی با رضایت نه، بعید می‌دانم.
نظرات (۷)