Permalink:    
درباره پرونده
طراح و برنامه‌نویس: امیر فکرآزاد [ای‌میل]
طراح لوگو: رضا عابدینی [سایت] [ای‌میل]

نویسندگان:
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
چهارراه داستان غم‌انگیزِ کوتوله‌ها
علیرضا صمدی
در دور و اطرافمان، جمع‌های دوستانه‌ای را می‌بینیم که متشکل از پنج یا شش نفر و گاهی هم بیشتر است. این جمع‌ها بی‌شک خوبی‌هایی را با خود به همراه دارد که نگارنده از گفتن آن‌ها سربازمی‌زند و بر روی موردی ایست می‌کند که یکی از مشکلاتی است که این جمع‌ها در پی دارد. افراد یک جمع با گذشت زمان سعی می‌کنند علایق مشترکی بیابند، و در بیشتر موارد فردی پیشرو می‌شود و دیگران دنبال‌رو، در این زمان است که فردیت آدم‌ها از دره سقوط می‌کند. افراد تابع جمع می‌شوند و فرد به سوژه‌ی جمع بدل می‌شود. به موسیقی، ادبیات، تئاتر و سینمایی که جمع (در بیشتر موارد فرد پیشرو) علاقه دارد، علاقه‌مند می‌شود. این افراد دنباله‌رو، همان کوتوله‌های مفلوکی هستند که دور و اطرافمان به وفور می‌بینیم، که اغلب از کم‌هوشی زیاد رنج می‌برند.

اما در تقابل جمع با جامعه، آنچه که به وجود می‌آید. یک نوع دیکتاتوری فرهنگی است که معمولاً جمع‌ها (با تسلط رأی فرد پیشرو) جز خودشان هیچکس را قبول ندارند، و هرکس را هم که حرفی مخالف عقیده‌شان (یعنی عقیده‌ی فرد پیشرو) بزند بیسواد می‌نامند.

اگر قدری این جمع‌ها را مورد بررسی قرار دهیم، می‌بینیم که این جمع‌ها نه فرهنگی، بلکه همان نوچه‌پرورانی است که در این خاک ریشه‌ی طولانی دارد.

در مقابل این جمع‌ها و افراد، تنها می‌توان آهی برآورد:
آه! دلم برایتان می‌سوزد کوتوله‌های مفلوک که طعم قدکشیدن را هیچ‌گاه نخواهید چشید.
نظرات (۳)