pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
سه‌ی شب سامانه‌ی یک هلاکت: «system of a down» یا بررسی ساختاری
حامد اوصانلوی
ین شماره را می‌توان در ادامه‌ی بررسی موسیقی راک مدرن قلمداد کرد. و اینک پس از بررسی «linkinpark» و «evanescence» به گروه «system of a down» می‌رسیم. گروهی که بدون شک بخش قابل ملاحظه‌ای از فرهنگ موسیقایی حوزه‌ی خود را متأثر ساخته است و این خود جدا از محبوبیت جالب توجه این گروه درون فلات عزیز خودمان است. هدف از این متن بررسی تاریخچه‌ی گروه نیست. بر‌آنم تا به کمک هم به دیدی از موسیقی راک مدرن در قالب این گروه و موسیقی‌اش دست پیدا کنیم.

موسیقی این گروه از المان‌های ناآشنایی تشکیل نشده است. در بررسی ابتدایی و اجمالی گروه، شما شاهد میزان‌های آشنای موسیقی متال، ریف‌ها -ریف به یک بخش موسیقایی می‌گویند که در موسیقی متال که از ملودی واحدی پیروی نمی‌کند کاربرد فراوان دارد- ی آشنای موسیقی متال، و حتی ترانه‌هایی در سبک «هارد راک» هستید اما... کمی که دقیق‌تر شویم به تناقض‌هایی برمی‌خوریم: خواننده‌ی گروه به سبک شرقی آواز می‌خواند با نکاتی که حس نوستالژی اپرا را در شما ایجاد کند، گیتاریست از ملودی‌هایی پاره‌پاره در طول آهنگ با فضای موسیقی دستگاهی خودمان بهره می‌برد، آهنگ‌های به ظاهر هوی متال سلو ندارند و به جای آن از بریج‌هایی که عموماً گیتاریست «تریوله» -زدن چند سیم به صورت پشت هم بدون فاصله‌گذاری- می‌نوازد استفاده می‌شود. صدای گیتار گروه در سبک نیومتال‌ها و آلترناتیو‌های «پساگرانج» -منظور دوره‌ی پس از ۱۹۹۰ و ظهور گروه‌هایی چون «nirvana» و «pearl jam» است که منجر به افول موسیقی متال از اوج تجاری خود شد -یعنی افکت‌های دیسترشن وزن‌دار و یا تغییر ناگهانی تمپو آهنگ و میزان آهنگ و مدلاسیون‌های زیاد که نشانه‌های موسیقی متال است و...

آیا تمام این‌ها هدفمند است؟ یا به صورت ناآگاهانه استفاده شده است؟ اصلاً این گروه ادعایی ندارد. پاسخ هم آری‌ست هم نه -گزینه‌ی یک و دو-. برای توضیح بیشتر باید تاریخ موسیقی را بررسی کنیم؛ اگر موسیقی به دوره‌های: «باروک»، «کلاسیک»، «رمانتیک» و «مدرن» تقسیم شود ما اکنون باید در دوره‌ی «پسامدرن» باشیم. به چه معنی؟ ما هر دوره را با نگاه به آن می‌شناسیم و تغییر دوره را با رفع‌شدن آن المان‌ها. پس هر دوره را بعد از عبور از آن درک می‌کنیم. اکنون نشانه‌های دوره‌ی مدرن وجود ندارد، اما نمی‌دانیم این دوره‌ چگونه خواهد بود. اصولاً موسیقی راک محصول دوره‌ی مدرن است اما به نظر من -نظر شخصی- پس از ۱۹۹۰ موسیقی وارد فاز پسامدرن شد -مورد صحبتم موسیقی راک است نه کلاسیک- در این دوره قاعده‌شکنی‌های موسیقی راک دهه‌های پیش وجود دارد اما نه به آن شدت، ما از پیچیدگی‌های اواخر آن دهه‌ها به سادگی موسیقایی رسیدیم و... این دوره مانند نیومتال‌ها لذت المان‌های آن دوره را دارد اما نه همه‌ی آن را؛ مثلاً آنان خشونت متال را وام می‌گیرند اما نه تکنیک آن را، شدت درام را می‌گیرند اما از درام ماشین‌وار متال به درام ‌سیال پانک رضایت می‌دهند و... گروه مورد بحث در سبک‌های نیومتال، «alternative metal» و مقدار زیادی سبک‌های خاص خود که در جایی پیدا نمی‌شود کار ارائه کرده است. موسیقی گروه دقیقاً مصداق تمسخر دوره‌های پیش از خود است اما این هدفمند نیست، زیرا آنان خود تأکید دارند کار جدی نمی‌کنند. موسیقی به ظاهر متال آنان سادگی خاصی دارد به صورتی که تغییر سریع میزان‌ها و تمپو‌ها شما را غافل‌گیر می‌کند، درامر‌ در مایه‌های میزان‌های سرعتی متال که سال‌ها بود از گروهی جدید نشنیده بودیم می‌نوازد اما موسیقی به قدری ساده است که گیتاریست گروه خود بیان می‌کند برای ساخت آهنگ‌های گروه دو سیم گیتار کافی‌ست. کوک گیتار آنان متفاوت است، مفاهیم‌ متفاوتی را در آهنگ می‌خوانند اما آغاز آهنگ در اجرای زنده، یکی از اعضای گروه با خنده می‌گوید: «بار دیگر این آهنگ راجع به هیچ است». آنان مشغول به‌سخره‌گیری مخاطب و خودند. به ما یادآوری موسیقی دوران پیش را می‌کنند اما نه همه‌اش را؛ آنان ماحصل یک دید هنری نظیر دادائیست‌ها هستند.

نکته‌هایی که اما این گروه را پر‌مخاطب می‌کند جدا از وجهه‌ی طنز آن که همواره طرفدار دارد، نکاتی‌اند همچون استفاده از دو خواننده با صداهایی کامل‌کننده‌ی هم. یکی زیر و دیگری بم. صدای خشک گیتار بیس آن. و درامری که به صورت مکانیکی درام می زند تا طرفداران مدرن و کهنه‌ی متال‌دوست را هم‌زمان ارضا کند. جنس کار استودیویی و صدای گروه شخصیت‌مند است. مانند هر گروه تأثیر‌گذار دیگری ترکیب‌های ویِژه‌ی گیتار و درام آن و حتی استیل خواندن خواننده خاص خود اوست -برای نمونه به صدا‌ی عصبی او هنگام جیغ‌زدنش دقت کنید گویی در استادیوم ورزشی شخصی برای جانب‌داری از تیمی فریاد می‌زند-. پس از موفقیت آلبوم «toxicity» گروه در آلبوم دوقلوی بعدی با وجود تغییر صدا و سبک باز، شخصیت‌دار است و شما این اصوات را جایی نمی‌شنوید. آنان خود معتقد به گروه یا خواننده‌ی خاصی نیستند و محض نمونه هم از «frank zapa» نوآور نام می‌برند. پس چندان جای تعجب ندارد که جای دیگری بیان می‌کنند اولویت آهنگ‌هایشان این است که آن را یا مشابهش را جایی نشنیده باشند.

مفهوم موسیقی راک مدرن و سردمداران آن مقوله‌ایست که خود پس از گذر از این دوره‌ی گذار قابل بررسی‌ست؛ پس اجازه دهید به انتظار بنشینیم.

تمّت...

در پایان آهنگی متفاوت از سبک عادی گروه را بشنویم.
نظرات (۱۰)