Permalink:    
درباره پرونده
طراح و برنامه‌نویس: امیر فکرآزاد [ای‌میل]
طراح لوگو: رضا عابدینی [سایت] [ای‌میل]

نویسندگان:
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
ساز ناکوک این ستون در درج نظرات خودش و شما آزاد بوده و همه‌ی حقوق را دارا است.
سپینود ناجیان
تولید محتوا اساسن مستلزم باورداشتن به یک سری ارزش‌هاست، و ارزش چیزی است که به سطحْ کاری ندارد. بعله، ارزش هم واژه‌ای است که از دهه‌‌ی چهلی‌ها مانده‌، آن‌ها برایش جان می‌دادند، ما درک می‌کنیم و شما آن را کلمه‌ای صدا و سیمایی می‌دانید و بی‌ارزش. کافی است در یک جمعی، صحبت از جنگ پیش‌بیاید، آن وقت دقت کنید و ببینید که یکی از امتحانات نهایی‌اش می‌گوید که در پناه‌گاه مدرسه برگزار می‌شد، دیگری که الفبا را تا (ژ) ژاله یاد گرفته و بعد موشک‌باران شده و رفته‌اند یک شهر کوچک دورافتاده‌. از صفی می‌گویند که برای مرغ یخ‌زده بسته‌می‌شد و بارها پیچ می‌خورد، یا شیر پاستوریزه که سال‌ها نبود و عکسش را در کتاب‌های درسی می‌دیدند، یا نان، که حالا یک جنس ارزان‌قیمت سوپری است.
گفتم نان، یاد آن فیلم مستند رفیقی افتادم که تکه‌ای نان وسط کوچه گذاشته‌بود و دوربین را جایی کاشته‌بود تا واکنش آدم‌ها را ثبت کند. خوب حدس می‌زنید که از کدام نسل بود کسی که نان را برداشت، بوسید و کناری گذاشت، یا کسی که آرام با نوک‌پایش آن‌را کناری برد و باز هم آن دیگری که بی‌هوا لگدش کرد و رفت.
حییم را شاید دیگر اسمش را هم نشنیده‌باشید، ولی با آن صفحات کاهی زرد رنگش، خیلی با ارز‌ش‌تر از این گردی سبز رنگ «بابی‌لون» شما بود که همین گوشه‌ی پایین، کنار ساعت تسک‌بارتان جا خوش کرده. حالا من بیایم و بگویم که آن بابی‌لون نیست و بیبی‌لون یا بَبی‌لن است به معنی بابِل قدیم، یکی از شهرهایی که ارزش داشت، شهری که همه‌ی زبان‌ها آن‌جا جمع شدند (گوگل‌اش کنید. به مولا ارزش دارد) مگر قبول می‌کنید؟ می‌گویید من خودم مدرک تافل دارم یا آی‌ال‌تس، آن وقت باز بگویم که این‌ها فقط اسم امتحان‌هاست و بی‌سوادترین آدم هم می‌تواند آن امتحان را بدهد و حداقل نمره را بگیرد، مگر قبول می‌کنید؟
نظرات (۱۰)