Permalink:    
درباره پرونده
طراح و برنامه‌نویس: امیر فکرآزاد [ای‌میل]
طراح لوگو: رضا عابدینی [سایت] [ای‌میل]

نویسندگان:
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
پلک سنگین تکه‌ها
معین فرّخی
من در نوشته‌های قبلی از دسته‌آدم‌های زیادی نوشته‌ام. روشن‌فکرنماها، روشن‌فکر-سوسول‌ها، خاله‌زنک‌ها و چندتای دیگر. وبلاگ‌هایی هستند، آدم‌هایی هم هستند که آدم‌ها را دسته‌بندی می‌کنند، ژانرشناسی می‌کنند و جمله‌هایی می‌گویند که این‌گونه شروع می‌شود: «اینایی که...» و عمل خاصی را به دسته‌ای از آدم‌ها نسبت می‌دهند. این دسته‌دسته‌کردن یک ایراد بزرگ و مشخص دارد: دیدن آدم‌ها در جمع، با خصوصیتی کلی، بدون توجه به انگیزه‌ها و افکار درونی آن آدم. یعنی نادیده‌گرفتن فردیت او. مسأله این است که آدم‌ها را نمی‌شود کلی دید. آدم‌ها با جزئیات رفتاریشان، با انگیزه‌های کوچکشان شناخته می‌شوند. ممکن است انگیزه‌های مختلف نتیجه‌ی یک‌سانی را داشته باشند. اما مایی که دسته‌بندی می‌کنیم، مایی که فقط نظاره‌گر و قضاوت‌کننده‌ایم به این چیزها توجهی نداریم.

من اگر از تنبلی در خواندن می‌نویسم، منظورم به دسته‌ای آدم خاص نیست. منظورم به رفتاری است که تکه‌ای از آن در من است و آن تکه را در دیگران هم می‌بینم. منظورم به گرایش‌های فکری است که ما در گوشه‌گوشه‌ی ذهنمان داریم. البته ممکن است آن گرایش خاص آن‌قدر همه‌گیر شده باشد که در آدم‌های مختلف رشد کند و کم‌کم بشود خصلتی از خصلت‌های ما. آن‌قدر پررنگ شود که نتوان نادیده‌اش گرفت.

این‌ها را نوشتم که بگویم شاید بتوان خصلت‌ها و رفتارها را تجلیل کرد. ولی آدم‌ها را نه. نمی‌توان راحت پتک برداشت و کوبید بر سر دیگری. ولی خب، از طرف دیگر، چه کسی است که نداند آدم‌ها را همین خصلت‌ها و رفتارهای کوچک و بزرگشان است که می‌سازد؟
نظرات (۷)