pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
قصه‌های غم‌انگیز کوتوله‌ها عنوان
امیرحسین هاشمی
«کارلو ماریا مارتینی عزیز،
من شما را با اسمی که بر خود دارید مخاطب قرار می‌دهم و به کسوتی که بر تن دارید اشاره‌ای نمی‌کنم، و امیدوارم این کار مرا نشانه‌ی بی‌حرمتی نسبت به خود مشمارید. این کار مرا به چشم ادای احترام و دوراندیشی نگاه کنید. نشانه‌ی احترام، از این‌رو که من همیشه سخت تحت تأثیر شیوه‌ی عمل فرانسویان در مواردی مثل این قرار می‌گیرم: فرانسویان وقتی با نویسندگان و نقاشان و سیاست‌مداران مصاحبه می‌کنند، از به‌کار‌بردن عنوان‌هایی مثل دکتر یا عالی‌جناب یا آقای وزیر که از ارزش مخاطب می‌کاهد، اجتناب می‌کنند. کسانی وجود دارند که سرمایه‌ی معنوی آنان ناشی از نامی است که با آن پای عقاید خویش را امضا می‌کنند. فرانسویان کسی را که نام او لقب اصلی اوست چنین مورد خطاب قرار می‌دهند: «به من بگو، ژاک مارتین»؛ «به من بگو کلود لوی-استروس». به‌کار‌بردن اسم شخص شیوه‌ای برای اذعان به اعتباری است که اگر آن شخص سفیر کبیر و عضو آکادمی هم نشده بود، دارا بود. چنانچه قرار بود سن آگوستین را مخاطب قرار دهیم (و در این مورد نیز نباید گزاف‌کاری مرا در آوردن مثال نشانه‌ی بی‌حرمتی بپندارید)، وی را «جناب اسقف هیپو» نمی‌خواندم (زیرا بعد از سن آگوستین نیز کسان دیگری با نام جناب اسقف هیپو پیدا شده‌اند)، وی را «آگوستین تاگاسته‌ای» می‌خواندم.»
[ایمان یا بی‌ایمانی؟/ ص. ۱۹ و ۲۰]

گاهی اوقات روی جلد کتاب‌ها، قبل از نام نویسنده، نوشته شده است «دکتر»، گاهی وقتی همین کتاب‌ها را که باز می‌کنیم، در صفحه‌ی اول، زیر نام دکتر فلانی، «استاد دانشگاه تهران» هم درج شده، و گاهی «استاد دانشگاه تهران» طاقت نیاورده و روی جلد رفته است.
نظرات (۷)