pendik escort ataşehir escort
Restbet Restbet üye ol Restbet giriş Restbet kayıt Restbet canlı bahis Restbet yeni adresi
Permalink:   بازگشت به فهرست مطالب این شماره
سه‌ی شب معرفی آلبومی متفاوت
حامد اوصانلوی
سال ۲۰۰۸ در حالی به پایان رسید که تحفه‌های ارزشمندی را برای بچه‌های متال‌باز (یا هدبنگر) به همراه داشت؛ از آلبوم دیر‌آمده‌ی متالیکا گرفته تا... اما شاید مهم‌ترین اتفاقی که رخ داد بازگشت گروه‌های بزرگ و به بیان بهتر سرگروه‌ها به سبک‌های قدیمی دهه‌ی ۸۰ (عصر طلایی موسیقی متال) بود؛ به بیان بهتر بازگشت به شعار، سرعت، تکنیک، نگرش. ریشه‌های این رویداد را باید بیش از هر جایی در کشورهای اسکاندیناوی و گروه هایی نظیر in flames جست‌و‌جو کرد، گروهی سوئدی با زیرسبکی منحصر به فرد - melodic deathmetal - و آلبوم‌هایی که هر یک افقی نو را با کمی اغماض فراسوی حتی موسیقی متال به معنی عام گشود. در برهه‌ای که بزرگانِ سبکْ تمپوها را کاهش دادند، سلوهای گیتار حذف شد و... آنان سرعت موسیقی را چند برابر کردند، به جای راک‌خوانی بروتال‌خوانی‌ای (یا همان جیغ‌کشیدن) دو‌رگه ارائه کردند تا سبکی دو‌رگه از deathmetal با عناصر موسیقی موج نو راک ایجاد شود.

پیش از نقد این آلبوم باید در نظر داشت که سلف بزرگش come clarity بوده است؛ ولی هر اثر باید به طور مجزا از سازنده و در نتیجه آثار پیش از خودش نقد شود. در آلبوم جدید گروه mirror’s truth بر خلاف همیشه شعله‌هایی پرفروغ و بلند نمی‌بینیم (نام گروه به معنی «در میان آتش» است) این بار شعله‌ها یک‌دست و آبی آبی می‌درخشند. این اثر تلاشی‌ست به‌بار‌نشسته برای تثبیت گروه در بالای بیلبورد - آلبوم رتبه‌ی ۲۳ را کسب کرد که برای هر گروه deathmetal رکوردی تاریخیست. آغاز آلبوم با ملودی گیرای mirror's truth مخاطب را آماده‌ی شنیدن می‌کند و با پیش‌تکرار‌شونده‌ی عالی و ریتمی به غایت روان و پرقدرت به یک اثر کلاسیک تبدیل می‌شود - در جای‌جای آلبوم و از جمله این آهنگ کار استدیویی زیبایی را دو چندان می‌کند. برای نمونه به صدای زیبای گیتار پس از سلوی آهنگ دقت کنید. آهنگ بعدی disconnected آلبوم را به اوج نزدیک می‌کند، تکرار‌شونده‌ی آهنگ یکی از شاهکارهای خواندنanders friden را رو می‌کند و ملودی پیچیده‌ی آن به نوعی امضای گروه پای اثر است؛ همین‌طور وجود دو اوج قدرتمند و زیبا تشخیص تکرار‌شونده از پس تکرار‌شونده را مشکل می‌کند که در نوع خود ایده‌ی جالبی است. اوج آلبوم با آهنگ استخوان‌بندی شده با نام متفاوت sleepless again (به معنی «دوباره بی‌خوابی»؛ شاید in flames تنها گروهی باشد که deathmetal را با مضامین درون‌گرایانه‌ی انسانی در می‌آمیزد و احساسات هر شنونده‌ای را تحریک می‌کند) به وقوع می‌رسد؛ به خصوص ملودی زیبای پس‌تکرار‌شونده قابل توجه است، یا تلفیق زیبا بین گیتار اکوستیک و الکتریک که پلی‌ست بین اثری مدرن و کلاسیک. اثر بعدی alias ایده‌مند‌ترین و متفاوت‌ترین اثر گروه است. با غیر‌تکرار‌شونده و تکرار‌شونده‌ای متفاوت و به غایت احساسی با ساختار پیچیده و نو. سه آهنگ بعدی شبیه سه‌قلو‌هایی‌اند دورگه بین سبک آلترناتیو و ملودیک deathmetal و در هر یک ایده‌های جدیدی به آزمایش گذاشته شده‌اند چون اوج عجیب I’m the highway به همراه ملودی ابدی زیبایش، یکی از پرقدرت‌ترین تکرار‌شونده‌های موسیقی که موجب تخلیه‌ی حسی مخاطب می‌شود، delight and angers، و در آخر ریتم هیجان‌بر‌انگیز و البته تکراری - به آغاز آهنگ leeches از آلبوم come clarity دقت کنید - move through me که در خواندن شما را با خود به اوج و فرود می‌کشاند و... به نظر می‌رسد در ضمن کم‌شدن غافل‌گیری‌ای که برای هر آلبوم از گروه انتظار داشتیم این بار عناصر و بعضاً آهنگ‌هایی با سبک هارد راک (chosen passemit) نوآوری‌های نچسب گروه باشد - گرچه همان‌طور که گذشت نوآوری نسبت به خود گروه - آهنگ آخری اثری تأمل‌بر انگیز است، نمی‌توان گفت کاملاً به بار می‌نشیند، اما خاطره‌انگیز می‌شود. برای این‌که بهتر منظورم را متوجه شوید، به خلأ آغازین آهنگ یا آغاز دیترشن آن دقت کنید که چقدر عالی فضای اثر را دگرگون می‌کند. اوج خیره‌کننده‌ی آهنگ با ملودی‌ای که ما را یاد quiet place می‌اندازد و شاهکار خواندن فریدن است... sober and irrelevant به نظر من بهترین آهنگ آلبوم است و آدم را یاد گذر شهابی می‌اندازد از آلبوم‌های پیشین و ایده‌های نو به همراه سرعت بالا و جنون خواندن فریدن. خشونت در این اثر شکلی آزاردهنده ندارد. condemned و drenched in fear آثاری بیشتر هارد راک‌اند و شاید نقطه‌ی یکنواختی آلبوم شوند، به خصوص از ملودی عالی ریتم drenched انتظار ادامه‌ای قوی‌تر می رفت. اثر پایانی آلبوم - به جز ورژن ژاپنی آلبوم با چهار اثر خیره‌کننده که سؤال بزرگی در ذهن مخاطب می‌سازند: چرا وارد آهنگ‌های اصلی نشدند؟ - در ترکیب تکرار‌شونده و غیر‌تکرار‌شونده و همین‌طور تکرار‌شونده به جای جالبی می‌رسد، حسی متناسب با عنوان آهنگ حسی چون موج دریا رام‌نشدنی و متناوب. در چهار اثر ورژن ژاپنی eraser قوی‌ترین تکرار شونده‌ی ساخت گروه در تمام آلبوم‌ها را رو می‌کند به اضافه‌ی ترانه‌ی بی‌نظیر آن قسمت: delete the past the fear / delete the past every step is pure. آهنگ tilt و abnegation حرف زیادی برای گفتن دارند به خصوص آخری که کاملاً تجربه‌ای نو بود از ساختار ترکیبی گروه و یا بریج آهنگ tilt که قدرت آهنگ bullet rider را وامدار است. دوجین ملودی خوب را به این دو آخری اضافه کنید.

در آلبوم کوک‌های گیتار خشن‌تر شده، از ست جمع‌و‌جورتری از درامز استفاده کرده‌اند، دیستورشن گیتار بیس تعدیل شده و مهم‌تر از همه خواننده‌ی گروه که همیشه به خاطر صدای زیبایش - اگر بوتال نمی‌خواند، مخاطب عام را هم در بروتال‌خوانی دستِ‌کم آزار نمی‌دهد - شفاف‌خواندن را حذف و به سمت نوعی صدای دورگه بین بروتال و شفاف رفته است، با کمی فرجه برای بروتال خواندن؛ باید اقرار کرد تلاشی‌ست نه کاملاً به بار نشسته.

نمره‌ی کلی (از پنج): ۴.۲۵
کار استدیویی : ۴.۵
مقایسه با سایر آثار هم‌سبک: ۵
نظرات (۴)